Paul Ham, Dusza. Historia ludzkiego umysłu:

Cytaty:

Na placu boju pozostała dwunastka bogów olimpijskich, grecki panteon na czele z Zeusem, który u swego boku miał Hermesa, Apollina, Afrodytę, Posejdona, Aresa, Herę, Dionizosa i innych. Później skopiowano ich w panteonie rzymskim. Starożytni Grecy i Rzymianie rozumieli historię jako najwyższą wolę bogów, która wiodła nawę państwa przez morze czasu.

Prymitywna psyche homeryckich bohaterów – ich życiowy oddech – nie była źródłem uczuć, lecz po prostu siłą życiową. Utracić psyche znaczyło umrzeć.

Psyche definiowała człowieka po prostu jako żyjącą istotę. Nie była „nośnikiem osobowości, nie była też to w żaden sposób psyche ani jaźń o charakterze jednostkowym”

W chwili śmierci człowieka psyche wylatywała przez usta lub otwartą ranę zmarłego i zstępowała do Hadesu, gdzie unosiła się jako mara lub cień, wciąż podobna do dawnego człowieka, lecz będąca nim samym nie bardziej niż odbicie w lustrze. Według wielu relacji ta homerycka kraina zmarłych była okropnym miejscem, gdzie nowo przybyłą duszę nie czekało nic miłego. Cienie zmarłych snuły się tam żałośnie bez wyraźnego powodu.

Czytaj dalej Paul Ham, Dusza. Historia ludzkiego umysłu →