Beata Chomątowska, Pałac. Biografia intymna:

Niezwykle wciągająca opowieść o miejscu, ludziach i budowli. Kiedyś byłem jurorem jakiegoś konkursu i tak pokierowałem sytuacją, że z mównicy w Sali Kongresowej wygłosiłem krótkie przemówienie. Niestety na sali nie rozległy się okrzyki: „Wiesław, Wiesław!”

Cytaty:
Tylko młodzi Sigalinowie mogliby podśpiewywać w trakcie wspólnych zabaw, gdy nikt nie słyszał: „Koci, koci łapci, pojedziem do babci, Tylko ani słówka, bo babcia Żydówka”.

Corbu, choć w komunizm nie uwierzył, też przechodził fazę fascynacji Związkiem Radzieckim i jego stolicą, o której pisał jako „fabryce planów, Ziemi Obiecanej techników”4. Jest jedynym zachodnim architektem modernistą, którego radzieccy towarzysze zaprosili do Moskwy, by nadzorował tam budowę gmachu Centrosojuzu swego autorstwa; co więcej, postanowili zasięgnąć opinii Mistrza na temat całkowitej przebudowy miasta.

Czytaj dalej Beata Chomątowska, Pałac. Biografia intymna →

Alina Cała, Żyd – wróg odwieczny? Antysemityzm w Polsce i jego źródła:

Ogromnie obszerna i erudycyjna praca autorki, której pionierskie badania czytałem jeszcze we wczesnych latach 80.

Cytaty:
Definicja sformułowana przez Jeana-Paula Sartre’a w 1946 r. do dziś jest często przywoływana:   „Antysemityzm to upatrywanie w istnieniu Żydów przyczyny wszystkich lub niektórych niepowodzeń, osobistych lub zbiorowych; oraz przekonanie, że rozwiązanie problemów można osiągnąć przez pozbawienie Żydów praw, częściowe lub całkowite, przez wykluczenie ich z gospodarki i społeczeństwa, wygnanie z kraju lub nawet eksterminację”

Wiara w obiektywne istnienie „właściwości żydowskich” mogła być racjonalizowana na dwa sposoby: w przekonaniu, że są one wynikiem uwarunkowań historycznych i w związku z tym mogą ulec zmianie lub że wynikają z biologicznej natury Żydów i pozostają niezmienne

Thomas Nipperdey podobnie zdefiniował termin:   „Antysemityzm oznaczał nie naiwną czy religijnie uzasadnioną antypatię, ale świecką ideologię i ruch poemancypacyjny, zwracający się przeciw żydostwu jako części burżuazyjnego społeczeństwa. Wprawdzie miała ta nowa wrogość różnorodne motywy, lecz składały się one na nowy – nie w tradycyjnym sensie konserwatywny, w pewien sposób proto-faszystowski – ruch protestu przeciw światu nowoczesnemu. (…) Antysemityzm był symptomem upadku wartości burżuazyjnego świata, stając się częścią integralnego antyliberalnego nacjonalizmu”

Czytaj dalej Alina Cała, Żyd – wróg odwieczny? Antysemityzm w Polsce i jego źródła →