Dzwonią z portalu „Na temat” z pytaniem o Smarzowskiego w kontekście jego nowego filmu  „Pod mocnym aniołem” o polskim alkoholizmie (slogan reklamowy: „Urwie się wam film – w kinach”). I kwestia: czy Smarzowski w tych swoich filmach nie za bardzo przyczernia rzeczywistość. Czy to nie są paszkwile? Mówię, ze jak najbardziej przyczernia, ale taka jego uroda. Bo to nie Zanussi i nie rozważania w trybie: „atoli”, „zaiste”, jednakowoż”. Kazać mu cieniować niuanse? To już lepiej ciachnąć mu genitalia.

W poczcie oferta, o której się przebąkiwało, a która ciągle pozostawała w sferze SF. „21 listopada w ramach oferty księgarni internetowej Prószyński i S-ka pojawiła się nowa usługa Druk na Żądanie.  Dzięki tej usłudze Klienci mogą zamawiać tytuły, których nakład już dawno się wyczerpał, a o które bardzo często pytali, m. in. „Polskę Piastów” Pawła Jasienicy (…).  Oferta obejmuje zarówno literaturę piękną, jak i popularnonaukową,  i będzie poszerzana z miesiąca na miesiąc.  Klient, który zamówi Druk na Żądanie, otrzyma pełnowartościową książkę w miękkiej kolorowej okładce. Czas oczekiwania na realizację zamówienia to zaledwie 7 dni”.

Z lektur podróżnych.
Gazeta Krakowska” przypomina, że do łask wrócił absynt. Ogmie wzięcie miał na przełomie XIX i XX wieku. Zażywali go Picasso i Degas. Van Gogh też. I podobno wiele mu – w sensie malarskim zawdzięczali. Pisali o nim Baudelaire i Hemingway. Zielonawy, zawierała piołun, ałun i anyż. Pito go z lodowatą wodą. Podobno nieźle rył beret. Do 1915 zakazano go większości państw europejskich i USA. Jako, że przynosił skutki typu narkotycznego. Ten obecny jest mocny, ale nie zawiera już narkotycznych przymieszek. Dla artystów więc bez wartości, ale dla prostego człowieka…

Rocznice. W listopadzie 1923 roku utworzono w Krakowie dwie tanie kuchnie dla inteligencji. Wydawały dziennie po 1300 obiadów, w tym część darmowych. Ciekawe, czy dzisiaj tanie kuchnie dla inteligencji by się przyjęły?

http://www.youtube.com/watch?v=AIZywbJfeM0

Powala mnie, gdy kabareciarze nie wytrzymują i mimowolnie śmieją się z własnych numerów. Tym razem „Neo-nówka” i skecz o niebie. Na sprawach kościelnych to oni sobie używają! Tu (Niebo wpadka na scenie cz.2) pijany diabeł telefonuje do Pana Boga.

Tym razem Kalwaria Zebrzydowska. W sieniach Bazyliki franciszkanów tablica upamiętniająca tamtejszych pustelników. Jak przez mgłę pamiętam z lat 80-tych takiego jednego, który omiatał kalwaryjskie kapliczki wiechciem ukręconym z gałęzi brzozowych. Mieszkał w odludnym domku, bez najmniejszych wygód. Teraz patrzę na fotografie obu pustelników i uświadamiam sobie, że ja ich widuję nawet po śmierci. Identyczni panowie podchodzą do mnie pod każdą „Biedronką” w Polsce. Tylko, że im nikt nie wmuruje tablicy pamiątkowej…

Dziennikarz pisma „Chit. Chrystus i Ty” pyta biblistę ks. Wojciecha Węgrzyniaka, czy warto czytać Pismo św. metodą chybił-trafił. „- Jeżeli otworzę Biblię na chybił trafił na zdanie >>Judasz poszedł i powiesił się<<, a potem wyciągnę wniosek, że dziś nie powinienem wychodzić z domu, bo spotka mnie coś złego, no to mamy lekkie przegięcie”.

Wpadłem do Biblioteki Raczyńskich na warsztaty pisania powieści kryminalnych. Głównie dla licealistów. Akurat ćwiczą scenę, gdy PRL-owski śledczy przesłuchuje domniemanego mordercę, cwaniaczka z półświatka. Akcja toczy się na komisariacie. Licealiści opisują: pewny siebie cwaniaczek rozwala się w krześle i wykłada nogi na biurko śledczego, po czym lekceważąco odpowiada na pytania. Prowadzący warsztaty jest bardzo taktowny i przeżywa chwilę zażenowania. Bo jak tu wytłumaczyć autorom, którzy nie mają jeszcze dwudziestu lat, że scena z cwaniaczkiem wywalającym kopyta na biurko milicyjnego śledczego jest – jak by to powiedzieć – lekko naciągana…?

W telewizji program o odchudzaniu. Występuje pani, która zrzuciła rekordowe 60 kg, ale nie jest szczęśliwa. Nie może bowiem uprawiać seksu. Tłumaczy: „Tłuszcz zniknął, ale pozostały ogromne fałdy skóry, które teraz mi zwisają i zasłaniają moje miejsca prywatne”.