Thomas Webster, Spóźnieni do szkoły, 1834:
Ten obrazek ilustruje koszmar, który nieustannie nawiązuje podczas snu. Spóźniam się, nie dotrzymuję terminu dostarczenia teksty. Nigdy mi się to nie zdarzyło, ale wiele lat żyłem pod tym pręgierzem. Podświadomość pamięta.
Izaak Baszewis Singer, Odwiedziny:
Cytaty:
Bez końca potrafił stać na placu ze złodziejami i dziwkami i przekonywać ich, że przed Mojżeszem nie mogło rozstąpić się morze, nic nie wydarzyło się na górze Synaj, dziesięcioro przykazań Żydzi ściągnęli od Babilończyków, w Świątyni śmierdziało jak w jatce, a nadto król Dawid był mordercą, Salomon zaś rozpustnikiem. Ludzie żartowali, że kiedy Fejtl pije mleko, to zagryza je gwoździami.
Nieumiejętność czytania była dla Flory nie tylko utrapieniem, ale i wstydem, o czym trudno było jej zapomnieć. Gdyby mogła przeczytać żydowską gazetę, o wszystkim by się dowiedziała. Gdzie i co grają, kto, gdzie występuje. Kiedy Maks czyta jej na głos powieści w odcinkach, które drukują w gazetach, zapiera jej wręcz oddech. A może nigdy nie jest za późno, żeby się nauczyć?
Nie bardzo wiedziała, co z sobą począć. Porządna kobieta nie może przecież ot, tak, wejść i sama usiąść przy stoliku. Zdążyła już przyswoić sobie argentyńskie zwyczaje, a tam kobieta nie rusza się bez przyzwoitki.
Hauromi Hosono i in. Pacific, 1978:
Oczyszcza nie przerywając snu.
AI: „W 1978 roku trzy filary japońskiej sceny muzycznej – Haruomi Hosono, Shigeru Suzuki oraz Tatsuro Yamashita – połączyły siły, by stworzyć kultowy album instrumentalny zatytułowany Pacific. Płyta ta stała się jednym z fundamentów estetyki city pop oraz późniejszej sceny vaporwave”.
Od biurka odszedłem tylko na chwilę, by pstryknąć zdjęcie. I tak przesiedziałem przy nim do ciemnej nocy.:
Wiosennie zrobiło się nawet na mojej ulicy.:
Odsłuchane po kawałku. Przyjemność niewielka, bo za dobrze pamiętałem treść.:
Jean Toche, Typewriter Destruction, 1966 roku.
Wiele lat pisałem na takiej maszynie. Teraz odpoczywa na strychu.
AI: „Praca powstała jako część performansów odbywających się w ramach „Destruction in Art Symposium” w Londynie.
Obiekt jest przykładem radykalnej sztuki politycznej tamtego okresu. Rzeźba znajduje się obecnie w kolekcji Tate”.