Śnieżnie. Wyjście z klatki, widok z okna.:
Archiwum miesiąca: listopad 2025
Ewa Zawadzka, Czuła jest noc 042-C
Ewa Zawadzka, Czuła jest noc 042-C, 2023:
Tytuł od powieści Francisa Scotta Fitzgeralda (ten przejął go od Johna Keatsa). Też bym tak powiedział: noc oznacza ciszę i brak codziennych zajęć. Więc i muzyka brzmi dostojniej i czyta się łatwiej.
Net: „Ewa Zawadzka jest jedną z najbardziej znanych polskich artystek grafików, obecnie zajmuje się malarstwem i fotografią. Posługuje się własną, oryginalną techniką graficzną i równie indywidualnym warsztatem malarskim. Głównym tematem jej twórczości jest świat postindustrialnego krajobrazu, budowanie iluzyjnych przestrzeni – wizyjnych i realnych zarazem”.
Marcin Wicha, Nic drobniej nie będzie
Bryce Dessner: Tenebre
Bryce Dessner: Tenebre, 2019:
Smyczki, a jak nowocześnie potrafią brzmieć.
AI: „Utwory łączą tradycję z nowoczesnością, tworząc intensywne, uduchowione doświadczenie dźwiękowe. Płyta zawiera nowe aranżacje istniejących wcześniej utworów, w tym orkiestrową wersję „Aheym” (pierwotnie dla Kronos Quartet) oraz „Tenebre” z wokalem Mosesa Sumney’a (oryginalnie na kwartet smyczkowy z wokalem Sufjana Stevensa). Utwór „Skrik Trio” to światowa premiera nagrania, a „Lachrimae” nawiązuje do twórczości Johna Dowlanda i Béli Bartóka”.
Iannis Xenakis, Persepolis
Iannis Xenakis, Persepolis, 2018:
Dźwięk na całej płycie układa się w ciągły, elektroniczny jęk, lekko tylko modulowany. Robi wrażenie. Jako całość.
AI: „Utwór Persepolis (1971) to monumentalna kompozycja, pierwotnie stworzona jako oprawa dźwiękowa do spektaklu światła i dźwięku (polytopu) zorganizowanego w ruinach Persepolis w Iranie na zlecenie szacha Iranu. Jest to jedno z najważniejszych dzieł elektroakustycznych w dorobku Xenakisa, znanego z eksperymentalnego podejścia do muzyki i architektury”.






