Na ulubionym parkingu przy ulubionym jeziorze przebłyski pogodnego nieba.:
Z trasy. W kazimierzowskim Domu Dziennikarza bodaj najczęściej malowane miasto w Polsce przegląda się pejzażach.:
Obok recepcji najbardziej znani bywalcy: Kapuciński, Głowacki, Broniarek, Brandys (Kazimierz), Kąkolewski…:
Czarnolas:
Jeszcze z konkursu im. Katarzyny Kobro z łódzkiego M2.:
Hiroshi Ebina, Silver Lining, 2023:
Te syntezatory czulą się do ucha.
Hiroshi Ebina: „Głównym tematem tego albumu jest sen. Choć jest to najbardziej przyziemna część naszego codziennego życia, zasypianie to tajemniczy rytuał. 9 utworów zostało skomponowanych i zaaranżowanych w taki sposób, że słuchacz zapada w jeszcze głębszy sen w miarę postępu albumu”.
Kazimierz Dolny. Rynek.:
Kazimierz. Kuncewiczówka, dom pisarki Marii Kuncewiczowej.
Czarnolas. Muzeum Jana Kochanowskiego.:
Łódź. Muzeum Sztuki Współczesnej M2. Tu prace nadesłane na konkurs „Próba całości. Nagroda im. Katarzyny Kobro.:
Kazimierz Dolny. Wąwóz Małachowskiego zza kierownicy.:
Kozłówka koło Lublina. Muzeum Sztuki Socrealistycznej. W nim popiersie Róży Luksemburg.:
Lublin. Teatr im. Osterwy. „Dybuk” na motywach z Szymona Anskiego.:
Robert Walser, Człowiek do wszystkiego:
Wikipedia: ” … twórczość Walsera popadała w coraz większe zapomnienie. Na dodatek pogłębiały się osobiste i zdrowotne problemy pisarza (stany lękowe, halucynacje). W 1929 r. został on umieszczony w zakładzie dla umysłowo chorych w Waldau (z diagnozą schizofrenii), gdzie jego stan psychiczny szybko uległ stabilizacji.
Działalność pisarską ostatecznie porzucił w 1933 r., wtedy też przeniesiono go (wbrew jego woli) do zakładu dla umysłowo chorych w Herisau, gdzie na własne życzenie pozostał do śmierci, mimo iż przez wiele lat nie wykazywał żadnych objawów choroby umysłowej
Cytaty:
Przeczytał tam jedną z wielkich powieści, tych, które wystarczają na parę miesięcy.
Tu znów musimy zauważyć, że pani Toblerowa, pochodząca z czysto mieszczańskiego środowiska, miała skłonność do uznawania za śmieszne wszystkiego, co choćby odrobinę różniło się od jej sposobu patrzenia na świat.
Joseph był posłuszny i starał się zachowywać zawsze pogodny wyraz twarzy.
Jeżeli szef był spokojny i poważny, zadaniem podwładnego było nie naruszyć choćby w minimalnym stopniu jego równowagi, aby nie poczuł się zadraśnięty lub urażony. Jeżeli pan był w nastroju żartobliwym, podwładny musiał natychmiast zamienić się w pudla, i naśladując to wesołe zwierzę, gorliwie podchwytywać każdy żart i figiel. Jeżeli pan był dobrotliwy – podwładny czuł się nędznikiem, jeżeli okazywał szorstkość – podwładnego obowiązywał uśmiech.
W lesie cisza się podwaja.
Baroque & Beyond: Academy of St. Martin-In-The-Fields:
Barokowy gąszcz ozdobników.