Edgar Ende, Spotkanie, 1933:
Najczęściej spotykamy nie tych, których byśmy chcieli. Zwłaszcza, jeżeli na skroniach obnosimy liście laurowe, a ludzie domagają się konkretów.
Artnet: „Edgar Ende był niemieckim artystą znanym z prac w ramach ruchu surrealistycznego. Jego tematyka często krążyła wokół surrealizmu, a na niego wpływ miały takie postacie jak André Breton. Urodził się w 1901 roku w Niemczech, zmarł w 1965 roku”.
Szymański & Mykietyn: Music for String Quartet, 2015:
Empik: „Przyszedł czas na współczesną awangardę i dwóch, bodajże najważniejszych jej przedstawicieli, Pawła Szymańskiego i Pawła Mykietyna. Ich kwartety smyczkowe to wielce osobliwe dzieła, łączące eksperymentalne techniki wykonawcze z nietuzinkową atmosferą, w doskonały sposób tworzoną przez instrumentalistów z Royal String Quartet”.
Hiroshi Ebina, Into the Darkness of the Night, 2024:
Plamy dźwięku, które wciągają w mrok i sen.
Anxious.Musick Magazine: „Into the Darkness of the Night Hiroshiego Ebiny to album, który wprowadza słuchacza w spokojną, niemal medytacyjną przestrzeń nocy. Jest to propozycja skierowana do tych, którzy w bezsenności szukają ukojenia, a nie tylko prostej ucieczki w sen. Album powstał z inspiracji trudnościami, jakie napotyka partnerka Hiroshiego w walce z bezsennością, co dodaje osobistego wymiaru tej muzycznej opowieści”.
Mgła podnosiła się od poranka.:
Wielkopolskie Łuszkowo. Ilustrowana prelekcja o filmie polskim.:
Z trasy. Kozłówka. Pomniki.:
Z trasy. Kozłówka. Muzeum Socrealizmu. Przy takiej ławce szkolnej sam uczyłem się pisać. Stalówką maczaną w atramencie:
Muzeum M2 w Łodzi. Agata Ingarden, EmoPolis:
Krystyna Rożnowska, Antoni Kępiński:
Monografia „guru”. Dotąd czytałem jego książki. Teraz – równie interesująco – o nim.
Cytaty:
Choroba psychiczna nadal piętnowała, była uznawana za nieuleczalną, zaś chory – za osobę niebezpieczną dla otoczenia. Psychiatrzy widzieli cierpienia swych pacjentów i niewiele mogli im pomóc. Szpital był raczej miejscem izolacji niż leczenia. Nadzieję budziła pochodna kwasu lizergowego (LSD).
Uczył przyszłych lekarzy i pielęgniarki nie tylko wiedzy psychiatrycznej, ale i stosunku do pacjentów. Powtarzał im: chory ma zawsze rację.
Szukając przyczyn coraz częstszego występowania depresji, upatrywał ich też we współczesnej mu cywilizacji – w nerwicorodnych czynnikach, które mogą doprowadzić do obniżenia nastroju. Zauważył, że rozwój cywilizacji nie przynosi ludziom poprawy samopoczucia i szczęścia, przeciwnie, w czasach względnego dobrobytu i dostatku częściej popadają w smutek. Nazwał go smutkiem spełnionej baśni.
Testament, zresztą krótki, napisał już dwa lata przed śmiercią. Z 5 na 6 maja 1972 roku potwierdził swoją wcześniejszą decyzję, że jego spadkobierczynią będzie żona, pogrzeb ma być bez kwiatów i przemówień, chce być pochowany w zwykłej ziemnej mogile, a kolegom z kliniki należy postawić ćwiartkę śliwowicy.