Anna Kormik „Cicha śmierć”:

Na sen. Kryminał damski, po kilku rozdziałach wszystko sobie przypomniałem. Gorzej, że to narracja typu: A jak on na mnie spojrzał, to co chciał wyrazić, co miał na myśli, albo i nie miał, albo miał, ale nie wiedział i teraz nie wie, co wiedział – i tak w kółko.
Cytaty:

Tydzień rekonwalescencji i zaraz będę silny i milczący jak bohaterowie westernów.

— Będziesz się złościć, że jestem pasożyt i nic nie robię? Zdziwiłam się. — To był temat naszej ostatniej przed wyjazdem kłótni, nie pamiętasz? Leniwy mąż eksploatujący pracowitą żonę. Konik polny i mrówka. Ja zawsze miałem więcej sympatii do konika.

To ona pierwsza ocknęła się i chwyciła telefon. Zdrętwiała i ogłuszona, nie ruszając się z miejsca słuchałam, jak pyta, czy to pogotowie, i odpowiada, że nie wie, co to za choroba, pacjent na nic się nie skarży, bo nie żyje.

Czytaj dalej Anna Kormik „Cicha śmierć” →