Nienawidzę życia zastępczego. Nic od siebie, wszystko z gazet. Ale co może na to niewolnik na plantacji?

Rzepa: „Idzie fala nowych powieści z Nigerii czy Ghany”. Niech się Stasiuk z Pilchem trzymają!

Życie gwiazd o Edycie Górniak (raz robiłem wywiad): „Jej szczęście nie trwało długo. Jak podaje Dobry Tydzień, dom, który miał być rajem na ziemi, okazał się koszmarem”. Nic nowego. Z relacji kolorowych pism wynika, że pani Górniak zawsze ma we wtorek raj, w środę koszmar. Albo odwrotnie.  I pomyśleć, że tak do us…..j śmierci…

Ponieważ dwie nasze najlepsze uczelnie przesunęły się w światowym rankingu z setki czwartej do piątej, głos zabrał odnośny minister Gowin. „Wicepremier przyznał, że trwają prace nad nową ustawą o szkolnictwie wyższym. – Daliśmy sobie, resortom, uczelniom, środowisku naukowemu – czas na solidną debatę. Trzy zespoły przygotowują konkurencyjne koncepcje reformy. Od października rozpoczynamy serię debat, całodniowych konferencji, których zwieńczeniem będzie we wrześniu 2017 roku narodowy kongres nauki. Tam przedstawię nowy projekt ustawy”. To najważniejsze! Jak się przyjmie ustawę, to cała reszta – bułka z masłem. Harvard już się trzęsie ze strachu.

Czytam w mediach z moich stron:  „Mieszkańcy Radawy zdecydowali: Bogusław Adamiec pozostanie sołtysem”. Nie rozumiem, o co chodzi, ale sprawa musi być poważna. Radawa to ostatecznie dla Jarosławia Saint Tropez.:

Do książki o Wielkopolsce anegdotycznej – pochód pierwszomajowy:

W Radiu Merkury na początku lat 90. nagrywaliśmy z kolegami z „Wprost” audycje publicystyczne: dialogi na umówione tematy. Najpierw gadaliśmy, a potem spotykaliśmy się, żeby wyciąć to co najciekawsze. Nagrywało się wówczas na taśmę i tę taśmę należało przyciąć na stole montażowym. Do tego pośledniego zajęcia dyrekcja radia oddelegowała redaktora-weterana, który dorabiał sobie na emeryturze. Spotykaliśmy się więc i pan redaktor ciął taśmę, a następnie początek i koniec odcinka nakładał na siebie i sklejał. W międzyczasie szedł do szafki, gdzie miał puszkę coli i brał parę łyków. Po pewnym czasie te końcówki taśmy już mu się w rękach nie chciały spotykać. Więc przychodziliśmy następnego dnia, czasem po trzy razy do jednej audycji. Dopiero po jakimś czasie ktoś nam wyjawił, że pan redaktor wprawdzie ma puszkę coli, ale w środku wcale nie ma coli, a przeciwnie. Dlaczego? Bo on w ten sposób odreagowywał swoje zawodowe upokorzenie. Teraz klei taśmę jakimś szczeniakom, a nie tak dawno był najbardziej zaufanym towarzyszem radiowcem w Poznaniu. Cyrankiewicz przyjechał na Targi, obsługiwał on, Gierek wpadł z „gospodarską wizytą” – on. A apogeum jego kariery przypadało corocznie 1 Maja. Stał na balkonie kamienicy przy Głogowskiej i zapodawał na całą Wielkopolskę, a częściowo i na całą Polskę: „Oto przed trybuną defiluje robotnicza Wilda…” A teraz – klejenie taśmy i puszka po coli…

Wczoraj nie wytrzymałem na tle orkiestry dętej z Rokietnicy (pod Poznaniem), która miała koncertować w Parku Sołackim. Nikt by nie wytrzymał! Jak stałem, tak pojechałem. A tu cisza. Żadnej orkiestry. Tylko dzieciaki, panie z pieskami. I – najgorsze – nikt nie czuje się poszkodowany, rozczarowany, podłamany…:

Park na Sołaczu był za moich czasów (lata 80-te) miejscem licznych wtajemniczeń erotycznych z racji bliskości akademików. Moich wtajemniczeń też. Teraz – widzę – postawili tu pomnik. Wszystko wskazuje, że to pomnik tych wtajemniczeń, bo nie wygląda na pomnik żadnej ważnej pary ani jakiejś katastrofy…:

Facetowi z Jastrowia nie śniło się jeszcze wczoraj, że dziś jego zdjęcie będzie na czołówkach wszystkich gazet w kraju. Gdyby mu to przepowiedział jasnowidz z Człuchowa, facet by go wyśmiał. A wystarczył drobny włam do kasy na dworcu w Jastrowiu (byliśmy nie tak dawno). Z komunikatu: „Mężczyzna przyznał się do winy i złożył wyjaśnienia”. Fakt – mógł się nie przyznać. A najbardziej ciekaw byłbym tych wyjaśnień…:

Do książki z anegdotami o Poznaniu. Targi w PRL.:

Na Targi wpychały się dzieciaki i zbierały wszystkie możliwe prospekty, bo niczego podobnie eleganckiego i kolorowego nigdzie indziej nie widziały. Normalka. Gorzej, że na Targach notorycznie sępiły dziennikarskie gównojady. Mam na myśli zwłaszcza jednego (nazwisko oczywiście zmilczę), który ten numer powtarzał od dziesięcioleci. Szedł oto na stoisko, przypominał się, że jest z lokalnej gazety (najczęściej niepotrzebnie) i pozwalał się – oczywiście bez oporu – zaciągnąć na zaplecze. Prospekty go nie interesowały. Do firmowej reklamówki zgarniał: firmowe długopisy, podstawki pod szklanki, T-shirty, korkociągi i co tylko. Na głowę nasadzał firmową czapeczkę (a był w garniturze i pod krawatem). Obowiązkowo częstowano go kieliszkiem, dwoma i nigdy nie odmawiał. Jak się to powtórzyło przy dziesiątym stoisku, miał dość. Namieszał wódy, upał bywał nieznośny, więc morda mu poczerwieniała, w oczach miał obłęd, krawat poluzowany i przekrzywiony, czapeczka na bakier, w rękach dwie pękate i przelewające się siaty. I tak wracał do redakcji przy Grunwaldzkiej. A gęba mu się śmiała od ucha do ucha. Udane żniwa! Raz jeszcze!