Asia „Phoenix” (2016). Tą starą Azją zachwycaliśmy się w latach 80. Że rock, ciężki mocny, a przecież melodyjny. Bywał u Niedźwiedzkiego na Liście. Pamiętam piosenkę „Soul Survivor” (Jedyny który przetrwał). Jak się widziało na ulicy kogoś złachanego i pijanego, który dokądś się toczył, mawiało się: Patrz: Soul Survivor!:
Gregory Porter „Take Me To The Alley” (2016). Gwiazda współczesnego jazzowego wokalu. Formy, aranżacje tradycyjne, repertuar często też. Świetnie sprawdza się na większych koncertach. Jazz elegancki, wystawny.:
King Crimson „Reheals & Blows” (2016). Ale płyta jest z 1983. Pamiętam, jeszcze ich wtedy słuchaliśmy, choć drogiego “Epitaph” już nie było. Eksperymenty, eksperymenty. Mieliśmy wrażenie, że to wszystko na brudno.:
Phil Collins „No Jacet Required” (Deluxe Editio). Kiedyś słuchane do obłędu. Jeszcze się po nocach śni „One More Night”, „Sussudio”, „Don’t Loose My Number”.:
Metallica „The Best Ballads” (2005). Po co wydawać całą płytę, skoro wiadomo, że oni nagrali tylko jedną balladę: “Nothing Else Matters”.:
Radiohead „OK. Komputer” (1997). Bohaterskie eksperymenty. Wtedy się mówiło, że takie składanki, takie zlepy najrozmaitszych odgłosów, takie słuchowiska muzyczne, to jest przyszłość rocka. O filmach Kieślowskiego mawiano, że to przyszłość kina…
