W kościele w Sierakowie, w lewej nawie, ogromny grobowiec – od podłogi po sklepienie – jakiegoś zasłużonego syna tej ziemi, który mężnie stawał pod Wiedniem. Pełna chwała obrońcy ojczyzny. Lecz aby szacun był pełny, u stóp grobowca wyrzeźbiono dwóch Turków przykutych kajdanami. Jak to niewierni u chrześcijańskiego pana. To jest dopiero tytuł do sławy! Żeby dżihad wiedział, gdzie jest jego miejsce.

W Międzychodzie Całodzienny Klub Seniora. Ja bym wolał całonocny…

I nareszcie coś dla mnie – zawody w tractorpullingu. Dysponuję taką masą, że na pewno bym coś uciągnął. Choćby siłą bezwładu.

Propozycja dla Doroty: Wczasorekolekcje. Oj, przydałaby się jej zwłaszcza ta druga część.

W lesie chodziłem „na orientację” i dzięki temu zamiast zwyczajowych 10 km zrobiłem 15 nie bardzo wiedząc, gdzie jestem. Nawet dwupłytowy album „SBB 2012” się skończył. W dodatku skóra mi się poobcierała na udach i cały dzień chodziłem jak młody ułan, który przetarł się na końskich bokach. Wiem, że wyglądało to paradnie, ale żeby się tak śmiać z kaleki, jak Dorota śmiała się ze mnie w różnych miejscach publicznych, to już doprawdy trzeba nie mieć minimum klas…

Jak nie można chodzić, to się jedzie.
W Skwierzynie na dawnej Judenberg, klimatyczny kirkut. Na macewach religijnych symboli mało, bo tu leżą Żydzi oświeceni (haskala), tacy, co to wychowali się w Skwierzynie, ale nauki pobierali w Berlinie. I tam naczytali się Marksa. Potem im przeszło.

Na ryneczku – właśnie radio podało, że zmarł Generał – przyjazny sklepik.

W miejscowości Bledzewo, które z niewiadomych powodów jest odnotowane jako perła architektury. A przecież to żadna perła, tylko  Mekka terapii dla wszystkich chromych.

Za to Gorzów Wielkopolski wciąż żyje przeszłością…

O świcie 10 kilometrów po lasach. Wymknąłem się z domu po cichu. Jak wróciłem, Dorota, biedactwo, jeszcze spała. Co z tą kobietą zrobiła bezlitosna harówa w bibliotece…
W lesie: Michał Urbaniak Group (z Adamem Makowiczem i „Małym” Bartkowskim) „Live”.
Jak też – F. Forsyth „Szepczący wiatr”, o tym, jakim idiotą był gen. Custer zanim go zaciukali Czejenowie.

Zostałem poproszony, by – jako krytyk filmowy – uczestniczyć w otwarciu Eko-Marketu na poznańskim Piątkowie. Mam wzrost Polańskiego, za to tuszę Hitchcocka. Czyli jestem antyreklamą zdrowej żywości. Przed kamerami lokalnej telewizji musiałem się więc zarzekać, że kończę z piątym grzechem głównym („Nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu”) i wracam na drogę cnoty, czyli do stoiska z szarańczą i korzonkami.

Wczoraj w markecie wszedłem do boksu z napisem „Usługi szewskie. Zegarki – wymiana baterii.” Szewc otworzył kopertę, dźgnął szedłem w bateryjkę, po czym powiedział, że takiej na wymianę nie ma. Zamknął, oddał. Patrzę, a zegarek chodzi. To jakaś ściema z tą wymianą baterii – nie wystarczyłoby zatrudnić paru szewców z szydełkami?

Cd. feng shui. Teraz przynajmniej wiem, dlaczego moje życie jest pasmem katastrof:
„Nie jest dobrze, gdy w sypialni ustawia się regały z książkami, trzeba więc unikać tego rozwiązania, jeśli tylko się da. Wyjątek to przyjemne czytadło do poduszki.” („Porady babuni”, op. cit.)
W pokoju, gdzie pracuję (no, bez przesady…) i śpię, stoją trzy wypasione regały z książkami, a tomiska się z nich wylewają. Biurko stale zarzucone. Jak piszę, to nawet poszczególnych woluminów nie odkładam na miejsce, tylko przesuwam na stertę, która piętrzy się obok fotela. I stąd moja – powiedzmy to jasno – choroba psychiczna, która nasila się z każdym rokiem. Ostra bukinoza.

Po południu Puszcza Nadnotecka i okoliczne siedziby ludzkie.

W Obrzycku na murze napis, który jest także moim życiowym drogowskazem.

Obrzycko: z ogłoszeń parafialnych.

Obrzycko once again. „W małym kinie nikt już nie gra dzisiaj na pianinie…”

Wronki. Chluba miasta (prócz Amiki, naturalnie).

Człowiek uczy się przez cale życie i głupi umiera. Zrozumiałem to po raz kolejny czytając „Porady babuni” wydane sumptem tygodnika (?) „Pani domu”. Jeden z rozdziałów dotyczy feng shui. Cóż, mojej babuni feng shui kojarzyłby się najwyżej z „fest szują”, a tu proszę:
„Jeśli okno znajduje się na wprost drzwi wejściowych, powieś przed nim kryształ lub dzwonki wietrzne. Zapobiegnie to uciekaniu energii przez okna.” A ja, głupi, nie powiesiłem. I tak z 10 ton energii poszło, jak psu w d….!

Niedawno pewna kandydatka do PE ze Śląska przechwalała się, że utrzymuje bardzo dobre kontakty z połową duetu Universe, Henrykiem Czichem, który jest bardzo gorliwym Polakiem i katolikiem. Dziś to samo na blogu pisze pani poseł Pawłowicz.
Kurczę, że też nikt się nie przyznaje do drugiej połowy duetu, do Mirosława Breguły, który siedem lat temu był się powiesił. A może w duecie potrzebna była symetria – jeden obcował z aniołami, a drugi wręcz przeciwnie?
Aha, i jeszcze pani Pawłowicz porównała zespół Universe do duetu Simon&Garfunkel. Rzeczywiście, podobieństwo jest uderzające: i tu, i tam było ich po dwóch.

Wreszcie odzyskałem słuch. Carlos Santana: dwupłytowy „Lotus”. Santana po swojemu, a klawiszowiec pokazuje, jakie to chroboty można wyciągnąć z jednej skromnej yamahy.

Znajomy mechanik wymienił sprzęgło i wyrychował samochód na lato. Przejechaliśmy się, ot tak, żeby nie rdzewiał.

Romantyczna ławeczka na skraju Parku Narodowego. W wywieszonym regulaminie jest punkt, ze nie wolno spożywać napojów alkoholowych – poza wyznaczonymi miejscami. Ale sporo w tym niekonsekwencji, ponieważ nigdzie nie widzieliśmy tabliczki z napisem: „Tu wolno spożywać napoje alkoholowe”. A przecież ta ławeczka w sam raz.

Wiekowy dąb. I pomyśleć, że rósł w tym miejscu już sto lat, zanim ktokolwiek usłyszał o Napoleonie.

Niedawno kwitły kasztany, a teraz – akacje. Jak jest tak duszno, jak dziś, aleją niesie się ciężki, miodny zapach.
Lipy za chwilę.

Ukończyłem dziś na chwałę Bożą setny rozdzialik książki (każdy min. 7 stronic). Teraz tylko wstęp i duperele. Ale musiałem skutkiem tego wstać o świcie.

   Minęła nocka, minął cień,
   Słoneczko moje, dobry dzień!
   Słoneczko moje kochane,
   W porannych zorzach rumiane!

  Minęła nocka, minął cień,
   Niech się wylega w łóżku leń,
   A ja raniuchno dziś wstanę,
   Zobaczę słonko rumiane.

Teresa Słońska, Pierwsza czytanka, 1960

Dlaczego cytuję elementarz? Prawem kontrastu. Bo to, co ja mówiłem wstając o brzasku absolutnie nie nadawało się dla dzieci.

Jak książka jest ciekawa, to warto do niej wracać. „Przy każdej okazji przyjmowania gości, zgodnie z zakorzeniona u nas – choć nie najlepszą – tradycją, najpoważniejszą pozycję w wydatkach stanowią napoje alkoholowe. Rozpowszechniony zwyczaj ustawiania baterii butelek z wódką, która króluje nad stołem przez cały czas trwania posiłku, na szczęście zaczyna zanikać. O słuszności takiej przemiany nie trzeba już dzisiaj chyba nikogo przekonywać.”

M. Laskowska, Przyjmujemy gości, 1960

Media: „Ojciec Święty ekskomunikował przewodniczą międzynarodowego ruchu „My jesteśmy Kościołem” (Wir sind Kirche). Wraz ze swoim mężem wielokrotnie symulowała Mszę świętą z Eucharystią. Martha Heizer i jej mąż Gert wielokrotnie symulowali Msze święte z Eucharystią.”

Poznałem ich kiedyś w trakcie jakiegoś wyjazdu studyjnego po Niemczech. Ależ ich nosiło, żeby zrobić porządek z tym Watykanem! A tu – proszę! – odwrotnie.

W moim Jarosławiu też jest swoiste „Wir sind Kirche”. Pisałem parę miesięcy temu, że Matka Boska z tamtejszej bazyliki zrzuciła korony mosiężne i domagała się złotych. Dostała.

Ale przecież w miejscowej Kolegiacie była jeszcze jedna Matka Boska, która dotąd koron nie miała wcale. Więc jak to? Jedna ma, a druga nie? Tak może się zdarzyć wszędzie na świecie, ale nie w Jarosławiu. Matka Boska z Kolegiaty też dostała korony. Złote.

Ks. prof. Paweł Bortkiewicz dla Fronda.pl: „Udział w Przystanku Woodstock to wchodzenie w krąg zła”. W zeszłym roku byłem w tym kręgu. Cudem wyrwałem się z lepkich łap Kusego. W tym roku też się tam wybieramy. Jak się Kusy zacznie do mnie przystawiać, to powiem mu jak Twardowski w balladzie Mickiewicza. „Ja na rok u Belzebuba/  wezmę za ciebie mieszkanie,/ Niech przez ten czas moja luba/ Z tobą jak z mężem zostanie.” Zobaczymy, czy Kusy mając w perspektywie rok z Dorotą dalej będzie taki łapczywy względem mojej duszy.

Jedna z dwóch pań Gosiewskich startujących do PE, Małgorzata, wyraziła to, o czym sam jestem najgłębiej przekonany: „Bardzo szanuję panią profesor /Pawłowicz/, ma wyraziste poglądy i odwagę do ich głoszenia. Te poglądy odzwierciedla duża część społeczeństwa.”

Strony ojczyste. Pewien 60-latek z gminy Wiązownica ścinał sosny z prywatnego lasu i spokojnie woził je do tartaku, by pocięli na deski. Widocznie wolnego złomu już w okolicy (wiejskiej!) zabrakło. Capnęli go, w powietrzu wisi pięć lat. Ciekawe, czy któraś sosna była przynajmniej rozdarta?