Nie tak dawno wpadliśmy z Dorotą do miasteczka Kęty. Na pół godziny, godzinę. Bo co można robić w Kętach? Pisałem o tym dwa zdania. Aż tu – zupełnym przypadkiem – trafiam w Internecie na witrynę tego grodu. Jak brzmi jego hasło reklamowe? „Kęty. Na całe życie.”

W samym środku jakiejś zaciekłej internetowej dyskusji czytam wpis, który nie dotyczy omawianej sprawy. Jest za to uniwersalny: „Nie wiesz jak zdobyć potrzebne Ci pieniądze? Ja znam na to sposób, wpisz w googlach komputerowy szmal a Twoje problemy mogą się szybko rozwiązać!!!!”

A propos dyskusji internetowych. Oglądam stareńki „eastern” z Holoubkiem „Prawo i pięść”. Zaraz po wojnie, miasteczko na Ziemiach Odzyskanych, te klimaty. Polski western, żadnej polityki, diagnozy społecznej itd.
Pod filmem komentarze widzów. Na początku jak zwykle:
„Bardzo fajny film zmuszający do refleksji”. Drażni mnie zwykle taka gadanina, bo inteligentnego człowieka do refleksji zmusza nawet widok zasikanego wychodka. Tacy „zmuszeni” piszą, że mieli refleksje, tylko nigdy nie piszą, jakie.
I tu nie miałem racji, bo poniżej jest całkiem skrystalizowana refleksja, którą inny widz miał po obejrzeniu filmu:
„66 lat mija, a w naszym kraju nic nie ulega zmianie, wszystkie dobrze płatne stanowiska obsadzała i dalej to robi ta sama żydowska nacja. Dla Polaków zostawały najcięższe zawody, a ostatnie dwadzieścia lat nawet tych ostatnich nie ma, bo wmówili Polakom, że trzeba prywatyzować (czytaj) z premedytacja likwidować, zniszczyć, a resztę wykraść. Opanowali media przygotowując grunt do całkowitej i totalnej likwidacji kraju.”
I wszystko jasne.

Jakaś pracownia badawcza wysondowała, że w Polsce autentycznych katolików jest mniej niż obywateli z katolicką metryką. Więc popłoch – duchowieństwo będzie u nas musiało pracować w warunkach misyjnych. „Toż to szok!” – jak mówił Pawlak w „Kochaj albo rzuć”. Jakoś wszystkim umyka fakt, że Jezus głosił swoją naukę w otoczeniu bynajmniej nie chrześcijańskim. I nie uważał tego za osobistą krzywdę. A przecież mógł się narodzić w katolickiej (przynajmniej częściowo) Polsce. Zawsze miałby ciut łatwiej.

Biskupi na Święta napisali list pasterski, którego głównym motywem jest niebezpieczeństwo gender. I posypały się głosy typu: niech dadzą spokój, to już przesada. Nawet jeden z dziennikarzy „Tygodnika Powszechnego” radzi księżom, by tego listu nie czytali z ambon w Boże Narodzenie.
A ja uważam – wręcz przeciwnie. O gender powinno się mówić non stop. Powinny powstawać encykliki papieskie. Powinny się odbywać marsze protestacyjne, Radio M. Powinno na ten temat zasuwać od godzinek po nieszpory. I jeszcze dłużej.
Akademicki Klub Obywatelski przy poznańskim Uniwersytecie powinien wydawać oświadczenie za oświadczeniem.
Powinny być organizowane sesje naukowe i popularnonaukowe, powinny być pisane biuletyny i ksiązki.
W muzyce chrześcijańskiej powinien powstać osobny „nurt antygenderowy”.
Dlaczego tak uważam? Z prostej, egoistycznej przyczyny. Moje życie jest nudne, szare, wypełnione pracą. Tak mało mam rozrywek… Ale od kiedy zaczęła się kampania przeciw gender, niemal każdego dnia mam nową, darmową porcję zabawy. Oby jak najwięcej!

Taka praca: oglądanie filmów. Niestety, bardzo drobiazgowe, połączone z robieniem notatek. Film trwa, powiedzmy, dwie godziny, z notatkami cztery albo pięć. Oglądanie do czterech godzin jest przyjemne, ale po ośmiu godzinach to już katorga. A oglądać trzeba minimum dwanaście.

Akurat – „Krzyżacy”. I, oczywiście, wszystko z wszystkim się kojarzy.
Wspomnienie z czasów młodości studenckiej. Na lato wracam do rodzinnego Jarosławia i w towarzystwie rzucam od niechcenia, że mieszkam w akademiku „Zbyszko”. Na to koleżanka szkolna: „Wiem, pisali o nim w gazetach”. Się dziwię: w jakich gazetach, dostępnych w Jarosławiu, mogli pisać o akademiku „Zbyszko” z Poznania. Okazuje się, że ukazał się artykuł w miesięczniku „Trzeźwość”. A koleżanka go czytała, bo z zawodu jest pielęgniarką. Otóż w miesięczniku trzeźwość opisano – ku przestrodze, naturalnie – hulaszczą imprezę, w trakcie której pijani studenci wyrzucali przez okna co popadło. Ale o to mniejsza. Podochoceni, zamknęli w szafie kolegę zamierzając go również wyrzucić – razem z tą szafą. Życie uratowało koledze to, iż miał sporą nadwagę i koledzy nie byli w stanie dotargać szafy w pobliże okna. Nazwisko tego kolegi jest powszechnie znane w Poznaniu i dlatego go nie wymieniam.