Paweł Rzewuski, Wielcy zapomniani dwudziestolecia, cz. 1:

Cytaty:

Stefan Grabiński – polski Edgar Allan Poe

Przełomowym dziełem stał się natomiast dla Grabińskiego wydany w roku 1919 „Demon ruchu”. Dzięki niemu autor od razu zyskał spory rozgłos. Grabiński zastosował w nim ciekawy zabieg podporządkowania wszystkich opowiadań jednemu motywowi przewodniemu – kolei. Na początku XX wieku pociąg był ważnym środkiem transportu, fascynował zarówno artystów, jak i ludzi niezaangażowanych w tworzenie sztuki.

Opanowane przez demona pociągi stają się bramą do innych wymiarów lub przemieniają pasażerów w morderców.

Fatum, którego Stefan Grabiński obawiał się przez całe życie, dopadło go w 1936 roku we Lwowie, gdzie ostatecznie umarł na gruźlicę.

Franc Fiszer – Sokrates Warszawy

… anegdota o wynajęciu przez Fiszera gońca, aby ten przychodził na wykłady jednego z profesorów, tym samym zapewniając minimalne audytorium (dwoma pozostałymi uczestnikami byli Fiszer i jeszcze jeden Polak).

(Fiszer) Czym się ten gość zajmuje? (sąsiad) To słynny olimpijczyk, lekkoatleta. (Fiszer) A dokładnie? (sąsiad) Biega. (Fiszer) A w która stronę?

Alfred Tarski – twórca definicji prawdy

Na okres przed drugą wojną światową przypada czas nasilenia się nastrojów antysemickich. Tarski jeszcze przed apogeum niechęci wobec Żydów postanowił zmienić nazwisko na polskie oraz przejść na katolicyzm (miało to jedynie na celu poprawę wizerunku, ponieważ do końca życia pozostał ateistą). Decyzja ta nie przyniosła jednak oczekiwanych przez niego rezultatów. Z jednej strony bowiem odwróciła się od niego rodzina, cały czas kultywująca starą wiarę i tradycję, a z drugiej nie obronił się przed szykanami o podłożu antysemickim – ponieważ był Żydem, stracił posadę w żeńskim gimnazjum.

Ponieważ zawsze chciał pracować na wysokim poziomie i z otwartym umysłem, zażywał albo amfetaminę, albo Kole Aster, czyli mieszaninę kokainy i kofeiny. Wielokrotnie pracował, podobnie jak Witkacy, pod wpływem tych substancji.