Anne Efternoler, Brugskunst, 2025:
Raz regularna improwizacja na trąbce, a raz przedmuchiwanie instrumentu. Też ładne.
Era jazzu: „Duńska trębaczka i kompozytorka Anne Efternøler nowym, odważnym albumem „Brugskunst” na nowo definiuje zespołową kreację improwizacji przez zespół o niekonwencjonalnym składzie: trzy kontrabasy i trąbka. Samą artystkę okrzyknięto „jedną z najbardziej kreatywnych i ekscytujących trębaczek w dzisiejszych czasach w regionie nordyckim”.
David Heyes … „Postcards from Prague…”, 1984:
Cała płyta na jeden instrument, a nie sposób się nudzić’
Net: „David Heyes studiował grę na kontrabasie u Laurence’a Graya i Bronwen Naish, a następnie w Royal College of Music w Londynie. Ukończył studia podyplomowe w Pradze u Frantiska Posty (pierwszego kontrabasisty Czeskiej Orkiestry Filharmonicznej). W ciągu ostatnich kilku lat dał recitale i prowadził kursy mistrzowskie w 13 krajach. Był jurorem wielu konkursów międzynarodowych, dwukrotnie pełniąc funkcję przewodniczącego”.
Poranna kawa. Pracowita. Słuchamy jazzu. Piszemy teksty.:
I czas na Chomęcice. Ze zdumieniem spostrzegam, że na zapleczu miejscowej „Żabki”, gdzie do tej pory panowie piwkowali sobie na ławeczce nad stawem, teraz zainstalowano chill zone. Podłączyłem się.:
A potem to już się polało. Nad jeziorem.:
Na leśnej drodze.:
Na ulubionej alei kasztanowej w Trzebawiu.:
Katarzyna Matylda Kręcicka, Nigdzie I, 2016:
Także uwielbiam miejsca poniechane i marginalne.
Net: „Absolwentka Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu, obrona dyplomu w 2012 roku na Wydziale Grafiki. W marcu 2014 roku odbyła się jej pierwsza indywidualna wystawa w Poznaniu. Jej artystyczne działania oscylują głównie wokół kolażu, co pozwala jej na swobodę działania nie ograniczającego się do jednej techniki. Myślą przewodnią prac artystki jest zawsze chęć stworzenia nowej historii z już zastanych elementów, rozbijanie ich na części pierwsze i składanie w innym kontekście”.
Jusuf Ahmed, Live at Mu, 2025:
This album made my day.
Net: „Muzyka przywodzi na myśl szeroki wachlarz tradycji muzycznych, w tym jazz, rock psychodeliczny, free improv, folk i ambient. A jednak łączy się w sposób, który jest bardzo charakterystyczny dla tych dwóch muzyków i letniego wieczoru, w którym powstała”.
Ivan Ilić plays Morton Feldman (For Bunita Marcus), 2015:
Słuchając tej muzyki wchodzi się w inny wymiar. Nie umiem inaczej tego nazwać.
The Guardian: „„Bunita Marcus” została skomponowana w 1985 roku, i jest rozpoznawalnym późnym dziełem Feldmana, z całym wachlarzem drobnych pomysłów, czasem zaledwie trzynutowych motywów, wplecionych w muzyczne płótno o potencjalnie ogromnym zasięgu. To muzyka, której nie należy krzywdzić, a wykonanie Ilica trwa 66 minut, ale przynajmniej w początkowych fragmentach wydaje się dość niecierpliwe i szorstkie”.