Życie powinno mieć jakiś refren, jakiś punkt oparcia, miejsce do którego się wraca, by zaczerpnąć sił do mierzenia się z losem. Stąd – studnia świętego Bogumiła pod Dąbiem (w bok od A2).:
Wisła pod Płockiem rozlana jak morze.:
Kutno, „okrutne Kutenko”. Cukiernia spod której latem nadawałem na żywo do TVN24. Teraz – makieta.:
W jeziorze Rosnowieckim dzieciaki topią marzannę. Jezioro przyjmuje to z grzeczną obojętnością.:
Z trasy. Zaleglej. Wielopole Skrzyńskie. Z pomnikiem tego tragicznego seansu filmowego, Kantorem i resztą.:
Jean-Luc Ponty „No Absolute Time”:
Skrzypce podłączone do prądu. Kopią!
Jean Marie Leclair „Violin Concerto…”:
Sama słodycz.
Rankiem – pierwszy w tym sezonie skowronek.:
I obrony, obrony, obrony… Pan Patryk napisał u mnie wspamiałą pracę o biografistyce filmowej. I jeszcze przyniósł do podpisania moją książkę, którą dostał jako nagrodę za pilność w piątej klasie. Cóż, ja bym wolał dostać co innego…:
Z trasy. Zaległej. Sanok.:
I ta niezapomniana sztuka z Wrocławia…:
