Polsat pyta o „Janka Muzykanta” z 1930, do którego odnaleziono dźwięk. Szykuje się hit sezonu!:
Wieczorna kawa w Kościanie (50 km na południe od Poznania).:
Z ostatniego wyjazdu. Warszawa. Galeria plastyków na Mazowieckiej.:
Grajewo. Militarne (ostatnio takiego T-34 widzieliśmy w Czarnkowie), historyczne (jak cała Polska w tych dniach) i mleczne oczywiście.:
Na początek jesieni – emblemat lata. Dolina Biebrzy widziana z Goniądza.:
Julian Tuwim „Utwory różne”:
Marginalia, ale znaczące. Na pamięć umiem (ze szkoły) o Leninie w Poroninie. I „Wspomnienie” (na ochotnika).
Cytaty:
DO KELNERKI W „KOPCIUSZKU”
Kelnereczko, daj mi stolik I sztof wódki. Oto wszystko. (Nie pół czarnej melancholii Ze śmietanką towarzyską.) Smutek będzie nadzwyczajny I z zachwytu będę ryczał, Lecz na prawo „Wróbla” daj mi, A na lewo – Mortkowicza. Oprócz tego młodość moją, Tamtą młodość mi zaiwań: Wrzącą, słodką i upojną, Jak ty sama – i wasz gluhwein. Wtedy, dziewczę, przyznam z miejsca, Że „Kopciuszek” to nie knajpa, Ale bajka czarodziejska, Najpiękniejsza w świecie bajka. 2 XII 1946r.
DO JEDNEJ
Piotr miał cię za swą dziką żądzę, Jan za to, że jest piękny ciałem. Alojzy miał cię za pieniądze, Ja – zawsze cię za k…ę miałem.
NA PEWENEGO ENDEKA, CO NA MNIE SZCZEKA Nie będę się na ciebie gniewał, nie dam ci prztyczka ani klapsa… Nie powiem nawet . Pies cię jebał! Bo to mezalians byłby… Dla psa.
Las. Pada i wieje. Lato już się nie podniesie.:
Z wyjazdu. Warszawa, Zachęta. Wstrząsająca retrospektywa prac Moniki Sosnowskiej. Poza tym zwiedzających wita wiadoma brama. A gdyby kto zapomniał, że jest w Warszawie, to wystarczy zerknąć na szybę najbliższego samochodu.:
Adam Leszczyński „No dno po prostu jest Polska”:
Praca socjologa i kulturoznawcy na temat Polaka we własnych oczach. Cytaty z literatury i badania socjologów. Sądzimy o sobie jak najgorzej od co najmniej 200. lat. I ciągle to samo.
Cytaty:
… nie próbuję sprawdzać, czy w tych opiniach jest ziarno prawdy, tylko rekonstruuję obraz, który Polak widzi w lustrze.
Polski negatywny autostereotyp okazuje się też wyjątkowo spójny. Niesłychanie różni autorzy – pod względem płci, wykształcenia, poglądów politycznych, zawodu – zarzucają rodakom dokładnie te same negatywne cechy. Podobnie uderzający jest również jego demokratyczny charakter. Publicysta wielkiej gazety ma do zarzucenia rodakom z grubsza to samo co raper z blokowiska.
Czytaj dalej Adam Leszczyński „No dno po prostu jest Polska”