Bydgoszcz. Tu widuje się hasła odwrotne do postawionego w tytule. Pomyślałem, że to działa w obie strony.:
W Muzeum byłem sam w ogromnej pustej sali, więc zsunąłem maseczkę. Zaraz zjawiła się pani, która – jak się okazało – śledziła mnie na monotorze i poprosiła, bym jednak tę maseczkę założył. Co za szczęście, że przynajmniej zakaz wstępu do lasu został uchylony. A w Muzeum to, co zawsze: niepewność i cierpienie.:
McCoy Tyner „Extensions” 1973:
Słuchałem od młodości. Pianista zmarł w marcu, szkoda. Internet: „Sekstet all-star rozciąga się na długie wersje czterech modalnych oryginałów Tynera, i jest silna przestrzeń solo dla lidera i dwóch saksofonistów … Stymulowanie muzyki”.
McCoy Tyner Trio „Inception” 1962
Internet: „… ten album daje słuchaczom szansę usłyszeć, jak brzmiał bardzo młody Tyner poza granicami klasycznego kwartetu Johna Coltrane’a z początku lat 60.; ujawnia liryczne podejście do fortepianu jazzowego, które wydaje się dalekie od dojrzałego stylu Tynera”.
McCoy Tyner „McCoy” 1977:
Internet: „Najbardziej charakterystyczną cechą McCoya, jest jego lewa ręka grająca w niskich rejestrach fortepianu, którą podnosi stosunkowo wysoko nad klawiaturę. Fakt, że Tyner jest leworęczny mógł się wyraźnie przyczynić do tego potężnego stylu. Prawa ręka McCoya grająca solo ma swoją unikalną, staccatową barwę. Jego melodyjne słownictwo jest bardzo bogate, od surowego bluesa do skomplikowanie nakładanych na siebie pentatonik. Jego szczególne podejście do voicingów (najbardziej charakterystycznych, kwartowych) ma ogromny wpływ na wachlarz współczesnych jazzowych pianistów”.
Rena Kyriakou „Mendelssohn. Songs Without Words”:
Wrażenie niespiesznego spływania wody w strumieniu.
W TV pięć godzin przed kamerą, plus regularne chłodzenie suszarką do włosów w garderobie. Osobliwe doświadczenie.: