Archiwum miesiąca: sierpień 2015

Moje zakazane podwórze

n5

Tekst Krzysztofa Choińskiego.
Marzena Trybała, Mirosław Zbrojewicz, Jerzy Bończak
Historia warszawskiego podwórka opowiedziana przebitkami w trakcie koncertu wędrownego harmonisty.
Przedwojenna bieda (motywy z Prusa, bo rzecz sięga XIX wieku), powstanie, nacjonalizacja, „Solidarność” itd.
Trochę jak z serialu „Dom”. Gotowce.
Facet gra tanga w stylu „Jesienne róże”, a publiczność mówi, że ładne. Choć słyszy po raz pierwszy.  Duża sztuka!
I najważniejsze: ile takich podwórek ocalało z powstania? Trzy? Pięć?
I – czemu nikt nie robi słuchowisk o podwórkach rzeszowskich, kieleckich, opolskich?
Ten obłędny kult Warszawy! Narodowa szajba.

Moje zakazane podwórze, reż. Waldemar Modestowicz

Air. A Baroque Journey

Daniel Hope „Air. A Baroque Journey” (2009). Daniel Hope jest brytyjskim wiolinistą (obecnie mieszka w Amsterdamie), który grywa wszystko z wieloma „podmiotami”. Od muzyki indyjskiej do Brittena i Berga. Podróż zarejestrowana na płycie to przearanżowane krótkie kawałki kompozytorów barkowych. Od Telemana do Handla i z powrotem. Ponieważ są krótkie, o zmiennych tempach i nastrojach, przypominają piosenki na płycie pop.:

n6

Momento

Bebel Gilberto „Momento” (2007). Bebel to wokalistka brazylijska wyspecjalizowana w bossanowie. Płyta świetnie zaaranżowana, bardzo stylowo zaśpiewana, więc nie mamy do czynienia z „cepelią”. Klimaty – blisko smooth jazzu.:

n7

Ocalona / Survivor

 

Kolejna opowieść o tym, jak to Nowy Jork został ocalony przed zamachem islamistów.
Pierce Brosnan jako zawodowy zabójca. Nim cokolwiek zrobi, długo obserwuje teren. To mu ratuje życie. Do czasu.
Specjalistka od bezpieczeństwa jest świetna w biurze. W  czasie realnego zagrożenia zachowuje się głupiej niż dzielnicowy. Jak by nie oglądała w życiu żadnego filmu sensacyjnego.

Ocalona / Survivor, reż. James McTeigue 2015 filmweb

Ostatni seans

p1

Według Agaty Christie
Andrzej Ferenc, Krzysztof Gosztyła
Pisarka z czasów hipnozy, metempsychozy. Medium wykorzystywane przez matkę, która straciła dziecko, a teraz pragnie kontaktu z nim. Nawet wiedząc, że dla medium to zabójcze. Instynkt macierzyński jako najbardziej pierwotny, zwierzęcy.

Ostatni seans, reż. Janusz Kukuła