Te najlepsze córki i synowie Ziemi Gnieźnieńskiej były dziś katowane w murach tamtejszego Liceum przez bezlitosnego prelegenta.:

W tygodniku Przegląd okładkowy materiał o przebojowym warszawskim kabarecie Pożar w burdelu. Pisało mi się tym przyjemniej, iż nazwa kabaretu w formie syntetycznej oddaje to, co sądzę o własnym życiu.:

Odsłuchanie (tym razem z radia samochodowego) powieści Stanisława Antoniego Wotowskiego „Sekta diabła”.:

Jak zwykle u tego przedwojennego wyrobnika pióra – ówczesne salony warszawskie i satanistyczny kult Bafometa, w który wciągane bywają panny i panie z najlepszych domów. A dookoła nich pełno lawirantów, szalbierzy, naciągaczy, szantażystów. I ta polszczyzna, w której tuzinkowy autor z kurierka sili się na wysłowienie ze sfer. Lektor, Sławomir Holland,  po prostu wie, jak to czytać. O czym z radością przekonuję się po raz kolejny. Rzadka przyjemność.

Z niedawnych wspomnień. Polskie orły. Orzeł – wersja agresywna:

Orzeł wpieniony na maksa:

Orzeł, który dostał w łeb i nie bardzo łapie, co się dzieje:

Orzeł, który z ulgą i radością udaje się do niewoli:

Z drobnych obserwacji. Włodawa. Tu, wraz z całą miasteczkową społecznością, powzięliśmy wiedzę na temat prowadzenia się niejakiego Szarego.:

Zaległości.
Mieliśmy na Roztoczu słuchać szumów nad Tanwią. Ale zrobiła się szósta, z  nią zmierzch. I musiał wystarczyć szum młyna wodnego w przydrożnej karczmie w Tomaszowie Lubelskim.:

Mielec. Industrial.:

Wielkoprzemysłowej klasie robotniczej oferują tu „mały, biały domek”. Niby jak z piosenki Fogga, ale mnie to ciut przypomina koszary.:

Synagoga w Chmielniku (bardzo nowoczesne muzeum sztetł). Jedyna na świecie bima (miejsce odczytywania Tory) ze szkła.:

W Rakowie szukaliśmy domu, w którym nasi arianie  (Bracia Polscy) mieli swoją Akademię, drukarnię itd. Miasteczko małe (rynek ogromny), ale jakoś nie mogliśmy znaleźć. Dorota pyta więc przechodnia o „dom arian”. „- Marian? Jaki Marian? Nie znam żadnego Mariana!” – odpowiada przytomnie miejscowy. A przecież do myślenia mogłaby mu dać nazwa knajpy, w której – wydaje się – bywał dość często.:

Szydłów nazywają „polskim Carcassonne” z powodu podobieństwa miejskich fortyfikacji.:

Samo Carcassonne odwiedza rocznie 3 miliony turystów (byłem!). Szydłów pewnie trochę mniej. A szkoda, bo są tu niezwykle klimatyczne miejsca. Miło zobaczyć, że czas płynie, a pewne rzeczy się nie zmieniają.:

Zamek Krzyżtopór w Ujeździe. Mały, ale za to gustowny.:

Takiego wieczornego nieba jak nad Podkarpaciem nie ma nigdzie.: